Sason' da Yenibahar Gazetesi | Yazarlar

YAZAMAMAK ÜZERİNE…

Bir hikâye yazayım mesela, büyükleri günübirlik dertlerden kurtarmak niyetiyle, dünyanın meşgalelerinden uzak, kahramanları herkesin çocuğu gibi olan…

Şu anda bilgisayarın başında oturmuş ne yazacağını bilmez bir vaziyette internette dolaşıyorum. Yazmak zor iş…  

Öncelikle bir fikrinizin olması gerekiyor. Fikir için ise bilgi şart. Ama bütün bunlar yetmiyor “yazma” eylemini gerçekleştirmek için. 

Bir de kaygılarınız olmalı, sizi geceler boyu uyutmayan; hayata ve topluma dair söylemek istedikleriniz olmalı, “sus” işaretlerine aldırış etmeden haykırışlarınıza eşlik etmek isteyen.

Demek ki bende bu saydıklarımdan eksik olan bir şeyler var. Yoksa bu kadar bocalamak da neyin nesi… 

Bir hikâye yazayım diyorum, çocukları mutlu etmek adına, hep iyilerin kazandığı figürlerle süslenmiş, kahramanları herkesin babası gibi olan…

Bir hikâye yazayım mesela, büyükleri günübirlik dertlerden kurtarmak niyetiyle, dünyanın meşgalelerinden uzak, kahramanları herkesin çocuğu gibi olan…

Ama yazamıyorum!

Neden, niçin, nasıl?

Bilemiyorum…

Yazabiliyorken artık yazamamak, hayat karşısında duyarsızlaşmanın işareti…

Hızla akan, geri vitesi olmayan bir hayat;  gerçekleşmek için tek sıra halinde bekleyen ve her an bir diğerini ezip geçmeye hazır uzun emeller; koştukça ardımızda kalan hayat, hayal ve vicdan döküntüleri arasında pişmanlık iniltilerimiz; ilerledikçe daha da belirginleşen ölüm ve ancak imanla bakılabilirse fark edilebilen öteler…

            Kırık dökük cümleler arasında kayboluyorum. Arada el sallayan parlak fikirler, tam yazmaya başlayacakken yok oluveriyorlar…

            Bir sorun var!

            Acaba yazmaya başlarken “besmele” çekmeyi mi unuttum? Eğer unutmuşsam bu kadar sıkıntı normal olmalı. “Bismillah her hayrın başıdır” düşüncesiyle zihnimi biraz daha kurcalıyorum.

            Evet, buldum galiba… “Yazmak” hayırlı bir iş. Her hayırlı iş ise “O”nun adıyla başlamalı.

            Fikir yokuşlarını tırmanmak Sason’un yokuşlarını tırmanmaktan daha zor. Arada durup nefeslenmek ve manzarayı temaşa etmek gerek. Hayatın, bir yönüyle de ilahi bir kurgu olduğunu hatırlamak için manevi manzaramızı gözden geçirmek lazım…

            Murat Soyak; “Gündemdeki olayların esiri olacaksak yazmanın, söylemenin ne faydası olur? Aldatıcı gündemden sıyrılıp kendi gerçeğimizi dile getirmeliyiz. Dikkatimizi kalıcı olandan yana çevirmeliyiz. Yazı ve söz, gündem bataklığında solmasın, pörsümesin. Duygu ve düşünce dünyamızın derinliğinden sesler, güzellikler taşımalı bugüne ve yarına. Kararan gönlümüz, daralan ufkumuz böylelikle sıhhat bulmalı.” diyor.   

            Sevgi ve muhabbetle kalın…